Wzór umowy o współpracy. Kontrakt B2B zawierany jest między stronami, które (najczęściej) w treści nazywa się Zamawiającym (strona, która zleca pracę) i Wykonawcą (strona, która realizuje zlecenie). Umowa musi być dokładna i precyzyjnie określać zobowiązania każdej ze stron. W szczególności należy zadbać, aby znalazły Przedsiębiorca będący osobą fizyczną, dawniej osoba fizyczna wykonująca działalność gospodarczą, jednoosobowa działalność gospodarcza, indywidualna działalność gospodarcza, osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, jednoosobowy podmiot gospodarczy, przedsiębiorstwo prywatne osoby fizycznej lub kupiec jednoosobowy – najprostsza organizacyjnie forma wyraża wolę zawarcia umowy dotyczącej przewozu osób z Kierowcą (licencjonowanym taksówkarzem będącym przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą wpisaną do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej). Vay Tiền Nhanh. Komparycja umowy – prawidłowe oznaczenie stron ( UmowyPoprawne oznaczenie stron umowy w jej początkowej części zwanej komparycją jest istotne w kontekście skuteczności umowy oraz zabezpieczenia naszych interesów. Aby podnieść bezpieczeństwo transakcji, warto sprawdzić wiarygodność naszego partnera biznesowego, o tym jak ją zweryfikować pisałam tutaj. To ważne z punktu widzenia prawidłowego oznaczenia stron w komparycji umowy. Precyzyjne określenie naszego kontrahenta pozwoli uniknąć wątpliwości, kto jest stroną umowy. Ponadto im więcej szczegółowych danych odnośnie kontrahenta zamieścimy w komparycji, tym lepiej zabezpieczymy nasze interesy na wypadek potrzeby egzekwowania naszych uprawnień. W dzisiejszym poście o tym, jak prawidłowo oznaczyć stronę w umowie zawartej z przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą. Komparycja umowy z przedsiębiorcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą Po pierwsze, zadbajmy o poprawne określenie firmy przedsiębiorcy. Pamiętajmy, że firmą osoby fizycznej jest jej imię i nazwisko, plus ewentualnie pseudonim, dodatkowe określenie wskazujące przedmiot działalności przedsiębiorcy, miejsce prowadzenia działalności lub inne dowolnie obrane określenie. Często spotykanym błędem w tego typu umowach jest oznaczanie naszego partnera biznesowego jedynie za pomocą dodatkowego określenia w jego firmie. Przykładowo: „Fotograf rodzinny”, zamiast poprawnego: „Anna Kowalska prowadząca działalność gospodarczą pod firmą Fotograf rodzinny Anna Kowalska”. Oprócz precyzyjnego określenia firmy należy też zamieścić adres zamieszkania i numer PESEL, te dane będą przydatne w razie potrzeby dochodzenia naszych praw na drodze postępowania sądowego. W CEIDG znajdziemy jedynie adres miejsca wykonywania działalności gospodarczej, a pozew przeciwko przedsiębiorcy zasadniczo kierujemy do sądu właściwego według jego miejsca zamieszkania. Przezornie zadbajmy zatem zawczasu o takie dane. Celem ustalenia tożsamości kontrahenta warto też wskazać numer i serię dowodu osobistego, a dla identyfikacji jako przedsiębiorcy – numery NIP i REGON. Jeśli nasz partner biznesowy działa przez pełnomocnika domagajmy się okazania dokumentu pełnomocnictwa i dołączenia go do umowy. Umowa nie będzie wiążąca, gdy pełnomocnik nie ma umocowania. Przykład poprawnego oznaczenia w umowie przedsiębiorcy prowadzącego jednoosobową działalność gospodarczą: Umowa sprzedaży Zawarta w …………… w dniu …………………….. pomiędzy: Anną Kowalską zamieszkałą w ………………………., legitymującą się dowodem osobistym seria i nr ………………………., prowadzącą działalność gospodarczą pod firmą Fotograf rodzinny Anna Kowalska, pod adresem ………………………….., na podstawie wpisu do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej (w załączeniu aktualny wydruk z CEIDG), posiadająca numer PESEL …………………………., NIP ……………, REGON …………………….. . W następnych wpisach podpowiem, jak prawidłowo oznaczyć stronę w umowie zawartej ze wspólnikami spółki cywilnej i spółką z ograniczoną odpowiedzialnością. Pytanie: Zawarliśmy umowę o współpracy z kierowcą prowadzącym jednoosobową działalność gospodarczą. Chcemy powierzyć mu nasz samochód w bezpłatne używanie. Jakie skutki podatkowe będzie miała taka umowa zarówno dla nas jak i dla niego? Odpowiedź: Oddanie samochodu w nieodpłatne używanie wydaje się być niekorzystne. Po stronie właściciela oddanie samochodu nieodpłatnie spowoduje, że jako środek trwały wykorzystywany przez inny niż podatnik podmiot nie będzie podlegał amortyzacji, utrata jego wartości nie będzie więc generowała kosztów (art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. c ustawy o PIT). Po stronie zaś kontrahenta powstanie przychód z nieodpłatnych świadczeń, który kontrahent będzie musiał opodatkować (art. 14 ust. 2 pkt 8 ustawy o PIT). RADA EKSPERTA: Korzystniej zatem byłoby przedmiotowy pojazd kontrahentowi oddać w użytkowanie jako element świadczenia w ramach umowy ramowej czy umowy o współpracę – do wyłącznego użycia na rzecz przedsiębiorstwa podatnika – pozwoli to bowiem, jako, że świadczenie to jest odpłatne, amortyzować samochód i rozliczać jego koszty (art. 22a ust. 1 ustawy o PIT). Po stronie kontrahenta nie powstanie wówczas przychód – pod warunkiem, że będzie pojazd wykorzystywał wyłącznie na potrzeby jego właściciela. W takim przypadku to właściciel, a nie kontrahent, uzyskuje przychód z wykorzystania samochodu. Podobne stanowisko wyrażono w interpretacji Ministra Finansów z 28 września 2015 r., IBPB-1-2/4510-267/15/AK. art. 14 ust. 2 pkt 8, art. 22a ust. 1 i art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. c ustawy z 26 lipca 1991 o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2018 r. poz. 200 ze zm.). Autor: Krzysztof KlimekPrawnik specjalizujący się w podatkach dochodowych, wieloletni pracownik administracji celnej i skarbowej, gdzie zajmował się egzekucją, postępowaniami karnoskarbowymi, ulgami i odpowiedzialnością podatkową. Obecnie współpracownik wielu znanych wydawnictw. 28 listopad 2005 (23:02) | Jak ma wyglądać umowa o pracę dla osoby zatrudnionej jako kierowca w innej firmie? Powinien Pan wiedzieć, że działalność jednoosobowych podmiotów gospodarczych wynajmujących się do pracy (PKD wiąże się bezsprzecznie z pewnego rodzaju samozatrudnieniem. Samozatrudnienie to świadczenie usług na rzecz zatrudniającego przez samodzielny podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Forma ta jest coraz częściej wykorzystywana przez pracodawców, którzy w celu obniżenia kosztów zatrudnienia zachęcają pracowników do założenia własnej firmy i świadczenia usług na rzecz byłego pracodawcy. Poszukując nowych pracowników pracodawcy coraz częściej wybierają osoby, które gotowe są podjąć właśnie taką formę współpracy. Pozycja osoby pracującej na własny rachunek różni się od pozycji pracownika. Pomiędzy stronami umowy czyli zleceniodawcą i zleceniobiorcą, nie istnieje stosunek pracy lecz umowa cywilnoprawna. Współpraca może być prowadzona na podstawie: umowy zlecenia, umowy o dzieło, kontraktu menedżerskiego, umowy agencyjnej. Taka umowa powinna zawierać opis pracy, którą należy wykonać oraz cenę. Najczęściej cena przysługuje Zleceniobiorcy niezależnie od faktycznie poniesionego nakładu pracy. Osoba wykonująca taką usługę nie jest zobowiązana do wykonywania prac, które nie są wymienione w umowie ani podporządkowywania się szczegółowym poleceniom lub organizacji pracy pracodawcy. Choć w praktyce daleko idące dostosowanie się do potrzeb zleceniodawcy bywa nieodzowne osoba pracująca na własny rachunek jest z założenia samodzielnym przedsiębiorcą i zachowuje formalną niezależność. Jeżeli taka osoba nie zatrudnia pracowników i wykonuje pracę osobiście mówimy wówczas, że jest to tzw. „samozatrudnienie”. Osoba decydująca się na samozatrudnienie musi rozważyć wady i zalety związane z tym rodzajem zatrudnienia. Podstawowymi wadami pracy tak wykonywanej są brak płatnego urlopu i zasiłku chorobowego przez pierwszy miesiąc choroby. Samozatrudnienie wymaga też odpowiedzialnego dbania o swoje interesy. Należy pamiętać, że osoba prowadząca działalność gospodarczą w większym stopniu niż pracownik odpowiada za jakość wykonywanej pracy i ponosi formalną odpowiedzialność z tytułu gwarancji. Zleceniodawca nie jest zobowiązany do pokrywania kosztów złej pracy zleceniobiorcy i ma prawo domagać się bezpłatnego naprawienia usterek lub szkód powstałych z jego winy bądź zaniedbania. Samozatrudnienie łączy się z ponoszeniem ryzyka prowadzenia działalności, a więc z możliwością jej niepowodzenia. Samozatrudnieni muszą liczyć się z pełną odpowiedzialnością za wykonanie związanych z prowadzoną działalnością zobowiązań, zarówno o charakterze cywilnoprawnym (umowy), jak i publicznoprawnym (podatki, ubezpieczenia społeczne i zdrowotne). Szczególnie osoba prowadząca jednoosobową działalność gospodarczą, a taką formę wybiera najwięcej decydujących się na samozatrudnienie, musi pamiętać, że ponosi odpowiedzialność całym swoim majątkiem, w tym objętym wspólnością ustawową małżeńską. Z korzyści możemy wymienić przede wszystkim korzyści podatkowe. Osoba prowadząca działalność gospodarczą ma możliwość odliczania od przychodów wszystkich wydatków, które choćby pośrednio związane są z wykonywaną pracą. Są to nie tylko koszty narzędzi czy ubrania roboczego, ale także np. zakup komputera itp. Dodatkowo jeżeli przedsiębiorca jest płatnikiem podatku VAT to może rozliczać ten podatek w urzędzie skarbowym, co w praktyce oznacza, że na wszystkim co nabywa w koszt działalności gospodarczej zaoszczędza kwotę VAT-u. W przypadku wyjazdu w ramach samozatrudnienia do pracy za granicę od dochodu odlicza się także diety za każdy dzień pobytu tak jak w przypadku pracowników. Poza tym osoba prowadząca działalność gospodarczą ma większą łatwość podejmowania pracy, gdyż zatrudnienie jej nie wiąże się z takim ryzykiem jak w przypadku pracownika. Taka forma daje również możliwość realizacji własnych pomysłów, swobodnego organizowania pracy, w tym co do czasu i miejsca oraz poczucia niezależności dzięki niepodleganiu charakterystycznemu dla stosunku pracy podporządkowaniu. Według tradycyjnego stosunku pracy pracownik jest podporządkowany pracodawcy i ma jedynie obowiązek wykonywać jego polecenia z należytym staraniem i dbałością o interes pracodawcy. Zasadniczo, wynagrodzenie za pracę przysługuje pracownikowi także wówczas, gdy jego praca nie przyniesie konkretnych korzyści pracodawcy, a nawet wtedy, gdy nie wykonuje on żadnej pracy (bo np. pracodawca tymczasowo nie może zapewnić mu zatrudnienia). Odpowiedzialność pracownika za jakość jego pracy jest ograniczona. Pracownikowi przysługują także świadczenia socjalne, takie jak chorobowe, płatny urlop i inne. Prawo ma na celu ochronę pracownika, jego wynagrodzenia za pracę i świadczeń socjalnych. Organizacja działalności gospodarczej i wszelkie wynikające z niej ryzyka spoczywają wyłącznie na pracodawcy. Kondycja finansowa pracodawcy i to czy jego przedsiębiorstwo przynosi zyski czy straty nie powinno mieć wpływu na uposażenie pracownika. Podstawa prawna: Ustawa o swobodzie działalności gospodarczej ( z 2004 r. nr 173, poz. 1807 z późn. zm.) Przemysław Gogojewicz

umowa z kierowcą prowadzącym działalność gospodarczą